20 Aralık 2008 Cumartesi

Islak Gözlü Mazi


Yıllar önceydi;
Nefesini tuttu ve o karanlık kapıyı açmaya kalkmadan önce mazinin ne kadar tozlu olabileceğini düşündü.
Bulanık hatıraları canlanacaktı az sonra!!!
Yüzleşecekti tekradan onlarla.
Acılarını hatırlayacaktı ama korkmuyordu bu kez eskisi kadar onlardan.
Bugün işten dönerken yağmurda ıslanmıştı.Yıllar önce masumca severken,
karanlık bi gecede
ıslandığı gibi ıslanmak istiyordu aslında.
Yapamadı.Ayakları ona izin vermedi.
Adımlarını hızlandırdı, olabildiğince korunaklı bi yere ulaşabilmek için yürüdü.
Bu gece zor olucaktı.Mazisi onu bırakmıycaktı biliyordu.
İçindeki sesi duyuyordu, bugünün kalabalığında.
Yağmur ona bugün çok şey hatırlanmıştı.
Suçlu yağmurmuydu?
Düşündü
DEĞİLDİ!
Sadece suçlayacak bişey arıyordu.
Bu gece mazisini kurcalayacaktı.
Ruhunun sığ köşelerine çekildi.Bütün sevgisini, mutluluklarını, kırgınlıklarını,gözyaşlarını dinleyecekti.
Gözyaşları maziye gömülüp gitmemişti.Olduğu yerde hala ıslaktı.
Yosun tutmuştu sadece biraz.
Aralamıştı çoktan kapıyı.
Mantığın ve sözün geçmediği tek yerdi burası
belki ondan da öte bişeydi.
Şevkat göstermeliydi tüm geride bıraktıklarına
Canını acıtan en zalim acılarına bile.
Hepsini kucakladı.
Bir tek gözyaşı bile bırakmadı kucaklamadık
Hepsine teşekkür etti.
Benimsiniz siz dedi...
evet siz bensiniz dedi defalarca...
Issız dı ve bir o kadar da yorgun
Yüzlerine baktı hepsinin
Bıraktığı gibiydi hepsi biraz toz vardı o kadar.
Düşündü neden şimdi burda olduğunu;
Rüyalarında ara sıra kanatlanıp, kapının ardından cıkan
ve gecenin en koyu mavi zamanlarında onu huzurundan uyandıran mazisini, uzun zamandır bu kadar yakından görüyordu.Huzur bırakmalıyım diye düşündü.
İsteyebileceği tek şey huzurdu şimdi karanlıkları için;
Mazisine kelebeklerini ve çiçeklerini bıraktı.
Parlak mavi Gökyüzünü armağan etti karanlığa.
Işık bıraktı yosunlu ıslak gözlerine.
Asa armağan etti kırılganlıklarına
Bi çok şey vardı yüzleşmesi gereken
ama artık kalamazdı.
Bu gününe dönmeliydi.
Bugün onu bekliyordu
GİTMELİYDİ!
Kara deliğinden çıkmalıydı artık.
Usulca vedalaşıp, bugününe yeni ışıklarını ve kelebeklerini aramak için
kapının kolunu tuttu.
Attığı her adım bugününeydi.
Herşeye rağmen sızlayan acılarını, yosun kaplamış gözlarını görmek ona iyi gelmişti
Daha bi güçlüydü sanki.
Hayatına karıştı hep geride bıraktığı mazisi oysa hep yaşamını ikiye bölmüştü.
Ayıklamıştı uzun zaman önce.
Onlara haksızlık ettiğini düşündü bunca zaman.
İzin vermeliydi!!
ve mazisini kucakladı sımsıkı.
Yüreğindeki en taze ateşin sıcaklığıyla.
Zamanla anlamıştı ne kadar kıymetli olduklarını.
Neden hayatında var olduklarını kavramıştı,geriye baktığında.
Ve yavaş yavaş kapıyı kapattı.
Gülümsedi sessizce homurdanarak,sizi seviyorum diye haykırdı içinden.
Eli kalbindeydi.Kalbide artık huzurluydu.
Yüzleşmek iyi gelmişti karanlığında ki izleriyle
Hayatı artık tekti.
Çatlamış eski duvarlarını yıktığı için mutluydu.
Ve kelebeklerini avucuna alıp, hoşgeldin mazim bugünüme diye haykırdı zamana...

Hiç yorum yok: